← lore

Sytuacja polityczna

Sytuacja polityczna znanego świata Arebas (stan na 120 V Erę / R.Ś. 1320) — bieżący układ władzy i wewnętrzne kryzysy poszczególnych państw. Mapę sojuszy i napięć między nimi zbiera Państwa Arebas; tutaj patrzymy do środka każdego z nich. (Spis treści po prawej / na górze: „Na tej stronie“.)

Królestwo Barovskie

Najgorętszy punkt kampanii — i ojczyzna listów gończych ścigających drużynę. Gotycki wschód, młode w Gai (przybyło z Zamianą Krain), wstrząsane kryzysem sukcesyjnym i pustką po nieobecnym bogu.

Linia sukcesji. Król Olgierd Matrikov panował długo, lecz od dawna nie żyje (to za jego rządów odbudowano Argynvostholt dla Zakonu Srebrnego Smoka). Po nim tron objął małoletni syn — a w jego imieniu rządził regent Edward Orlov.

Królobójstwo. Młodego króla zamordowano, a drużynę wrobiono w tę zbrodnię — w oczach prawa bohaterowie są królobójcami. Korzystając z sytuacji, regent Edward Orlov przejął niemal absolutną władzę, a królestwo ściga drużynę jak zbrodniarzy.

Królestwo dziś. Orlov rządzi twardą ręką, lecz młode państwo jest słabsze, niż się zdaje:

• Zimny pokój z Alastrią. Zachodni sąsiad wciąż ostrzy zęby na Barovię; przed otwartą agresją powstrzymuje go jedynie lęk przed Celestialami — relacja stabilna, lecz nieprzyjazna.
• Flota jako atut. Największą siłą królestwa jest Flota Królewska z Willofirth; w kryzysie sukcesyjnym o tronie może przesądzić to, po czyjej stronie opowie się jej dowódca.
• Napór na deltę. Barovia naciska na wchłonięcie delty Verdane — kość niezgody z Cerulset o niezależny Elmbend.
• Pustka po bogu. Lud traci wiarę w nieobecnego Lathandera — religijna pustka osłabia spójność państwa i otwiera drzwi cichym kultom.

Imperium Alastrii

Największa potęga znanego świata — i z pozoru najstabilniejsza. Tronem włada Cesarzowa Aurelia I, państwo spaja kult Nadbogini Światła, a magię trzyma w ryzach Kuratorium. Pod fasadą jednak Imperium pęka na marchiach: po upadku Coalslate (110 N.E.) linia obrony przed nieumarłymi się załamała, a kolejne pograniczne lenna meldują o rosnącej fali umarłych. Wobec Barovii Alastria trwa w chłodnym, zbrojnym pokoju — pożąda jej, lecz powstrzymuje ją strach przed Celestialami (zob. Imperium Alastrii).

Imperium Dravinslagg

Północne imperium‑zaborca: w obecnej erze podbiło i wcieliło górskie klany oraz żeglarskie wybrzeża fiordów, w tym trzy wielkie klany krasnoludzkie (Klan Wywyższonych). Pod okupacją narasta podziemny ruch oporu z nieuchwytnym, bezimiennym dla okupanta przywódcą. Z Alastrią łączy je chłodna rywalizacja mocarstw, a sąsiedni Velinor patrzy na nie nieufnie. Niedawno doszło między nimi do otwartej wojny o sól — Dravinslagg próbował zająć solny zamek Ceruleafort na Narrow Cape prawem dziedziczenia, lecz ~3 lata temu Alastria go odbiła; trwa kruchy rozejm (zob. Ceruleafort).

Velinor

Izolacjonistyczne królestwo wiecznej zimy na dalekiej północy, dziedzic starożytnej warowni Voth’Dren. Od dekad pogrąża się w „lodowej nicości“, która pełznie po kraju od czasu kradzieży artefaktu z Voth’Dren (94 V). Zamknięte na świat, odcięte od reszty kontynentu pasem Deadlands, trzyma się z dala od wielkiej polityki — co nie znaczy, że nic się w nim nie dzieje.

Cerulset

Morska wolna potęga i główny gwarant niezależności wolnych miast. Żyje z handlu i równowagi sił, a jej floty trzymają szlaki otwarte. Z Barovią rywalizuje o przyszłość delty: to Cerulset stoi za niezależnością Elmbendu, gdy Barovia próbuje wciągnąć go w swoją orbitę.

Elmbend

Niezależne miasto‑państwo w delcie Verdane — kość niezgody między Barovią a Cerulset. Obecnie tkwi w wewnętrznym kryzysie: port stoi zamknięty, miasto głoduje, a o władzę cicho spierają się potężna Kompania handlowa i Doża — o stary przywilej, który dał Kompanii zbyt wiele (zob. Elmbend). Niezależność Elmbendu czyni go pionkiem, o który gra kilka stron naraz.

Ludy południa

Koczownicze ludy spalonych stepów i sawann (Coinhills, Sunset Savannah; m.in. Klan Białego Żurawia). Żyją z karawan i handlu solą oraz wieściami, luźno układając się ze wszystkimi i nie wiążąc z nikim — przeciwwaga i bufor dla wielkich potęg.

Ostatnia aktualizacja: 12 lipca 2026