← god

Lorelai

Lorelai — Nadbogini Światła, najwyższa z bogów tej półkuli Gai i pani domeny Splendor (światło, życie, uzdrowienie). Wieczny dzień, w którym tonie świat, to jej obecność: słońce nie zachodzi, bo Lorelai „nie odwraca oblicza“. To wokół niej zbudowany jest państwowy kult Imperium Alastrii — cała estetyka świtu, blasku i brzasku należy do niej. Stoi ponad wszystkimi bóstwami i domenami; pomniejsi bogowie domen (jak Avon, pan Słowa i Przysięgi z domeny Codex) czczeni są pod nią.

Mit założycielski

U zarania świata, gdy ziemię trawił mrok, Lorelai stoczyła bój z Bahamutem — bogiem strachu i ciemności — i zapieczętowała go w księżycu, zawieszając jego więzienie wysoko na niebie. Odtąd nad półkulą trwa nieprzerwane światło, a ciemność „wisi uwięziona“, nie mogąc już pochłonąć ziemi.

Kult i kapłani

Kapłanów Lorelai zwą Heroldami Świtu. Świątynie zwraca się ku słońcu, a modły odprawia w jego zenicie. Barwy bogini to biel i złoto, znaki — słońce w koronie promieni oraz biały płomień, a jej świętym zwierzęciem jest jeleń (Rogacz) — szczególnie czczony przez elfów, którzy uważają się za spadkobierców jej krwi. Heroldowie Świtu leczą i błogosławią magią Splendoru, a ich przybytki — m.in. na Promenadzie Brzasku w Radiance — to serce publicznej pobożności Imperium.

Wierzenia ludowe

„Cień to szept Więźnia.“ Wydłużone cienie i Zaćmienia uchodzą za znak, że Bahamut się porusza — w odpowiedzi lud zapala lampy i ogniska.
Mniejszy księżyc zwie się „Okiem Więźnia“ lub „Kajdanami“; jego zbliżanie to zły omen.
W „ciemny rok“ (porę bliskiego księżyca) nie gasi się domowego ognia.
Noworodki unosi się ku słońcu, by Nadbogini „je dostrzegła“.

Wspomniane w

Ostatnia aktualizacja: 24 czerwca 2026